GENEZA I POWSTANIE DRUŻYNY
1911 Przy Towarzystwie Gimnastycznym „SOKÓŁ” na Wildzie została utworzona sekcja młodzieżowa, w której ćwiczy się i pielęgnuje narodowe tradycje młodzież polska. Jej kierownikami byli: Antoni Wysocki, Józef Paczkowski i Andrzej Pokrywka. Sekcja ta została rozwiązana przez władze niemieckie, gdyż do TG „Sokół” mogła należeć młodzież od lat 18. Nie zrażeni niepowodzeniem, ci sami ludzie tworzą Towarzystwo Gier i Zabaw „ZORZA” z nieoficjalnym oparciem o „Sokola”. Siedzibą Towarzystwa był ogród „San Domingo” przy Drodze Dębińskiej.
1912 Z inicjatywy „Sokola” przyjechali ze Lwowa do Poznania druhowie Tadeusz Strumiłło i Jerzy Grodyński, którzy przeprowadzili pierwszy kurs skautowy, na zakończenie którego odbyła się wycieczka pod Babki. Powstał wtedy zastęp „Poznań”, a później pierwsza drużyna „Piast” .
1913 W oparciu o „Sokola” zaczęły powstawać drużyny skautowe. Między innymi w dniu 1 lutego 1913 r. tworzy się na Wildzie drużyna im. Leszka Białego. Założycielami byli: Edward Falkiewicz, Józef Paczkowski i Antoni Wysocki, który został jej pierwszym komendantem.
DZIAŁALNOŚĆ W OKRESIE ZABORU PRUSKIEGO 1913-1918
1913 Z okazji rocznicy Konstytucji 3 maja urządzono wycieczkę do Daszewic, połączoną z ćwiczeniami polowymi, które stanowiły pierwszy publiczny występ drużyn poznańskich, skupionych w hufcach „Piast” i „Zorza”. Pod koniec 1913 r. Hufiec „Zorza” liczył już 3 drużyny. Stefana Czameckiego na Jeżycach, ks. Józefa Poniatowskiego w Śródmieściu i Leszka Białego na Wildzie. Zastępy skautowe odbywały swe zbiórki w mieszkaniach prywatnych, gdzie oprócz gawędy na aktualne tematy, śpiewali pieśni patriotyczne i deklamowali wiersze polskich poetów oraz drogą samokształcenia zdobywali wiadomości z historii, literatury i geografii.
1914 Wiosną wyruszono w teren, do Dębiny, Wir, Głuszyny, na Maltę i do Kobylegopola. Drużyna otrzymuje wtedy sztandar, na który harcerze składają pierwsze Przyrzeczenie. W sierpniu wybucha I wojna światowa. Po powołaniu starszych instruktorów do wojska, praca ulega pewnemu zahamowaniu. Po zwolnieniu z wojska dh Antoniego Wysockiego, działalność zostaje wznowiona. Drużyna uzyskała wtedy lokal na harcówkę przy ul. Dolna Wilda 20.
1915 W maju władze niemieckie wydają rozkaz zawieszenia działalności polskich drużyn skautowych. Drużyna Leszka Białego zmienia nazwę na Towarzystwo Sportowe “Wisła”.
1917 Policja likwiduje harcówkę drużyny.
1918 W czasie zlotu zorganizowanego przez Główną Kwaterę Skautową w Wierzenicy 19-20 maja ogłoszono postanowienie władz niemieckich o rozwiązaniu skautingu polskiego. W odpowiedzi na to drużyny przechodzą do pracy konspiracyjnej. Wybuch Powstania Wielkopolskiego w dniu 27 grudnia włącza starszych do szeregów powstańczych, a młodsi pełnią służbę gońców.
DZIAŁALNOŚĆ W LATACH 1919-1939
1920 Pod koniec roku na I Walnym Zjeździe tworzy się ZHP. Drużyna Leszka Białego otrzymuje numer i nazwę 10 Poznańska Drużyna Harcerska im. Leszka Białego.
1921 Okres słabej pracy drużyny, spowodowany zmianą charakteru pracy organizacji, która musiała przejść od przygotowania do walki o niepodległość, do pracy wychowawczej w warunkach pokojowych. Drużyna działała w oparciu o SP 11 przy ul. Prądzyńskiego 53. Prawie co roku urządza się obozy letnie, wycieczki, biwaki, bierze udział w uroczystościach harcerskich, świętach państwowych i szkolnych. W tym okresie drużyna otrzymuje sztandar, który jednak zaginął jeszcze przed II wojną światową.
1928 Przy 10 PDH powstaje drużyna „Wilczków”. z tej okazji drużyna otrzymuje pocztówkę z życzeniami od Naczelnego Skauta Świata gen. Roberta Baden-Powella.
1930 Drużyna otrzymuje nowy sztandar ufundowany przez KPH.
1932 Szkoła przy ul. Prądzyńskiego 53, podzielona została na dwie jednostki: SP11 i SP25. 10 PDH działa przy SP11, natomiast przy SP25 zostaje założona 24 PDH im. Zawiszy Czamego, której drużynowym zostaje dh phm Czesław Hawliczek.
1934 Drużyna wydaje dwutygodnik „Dziesiątak”. Zorganizowany zostaje teatrzyk kukiełek „Dziesiąty Baj”, który zasila kasę drużyny.
1938 Drużyna obchodzi swój srebrny jubileusz. Zostaje przeformowana w szczep, który składa się z drużyn: starszej „skautów” , harcerzy i zuchów.
1939 Drużyna uczestniczy w uroczystościach nadania VII Hufcowi imienia Jana Kasprowicza i wręczenia sztandaru. Ostatni obóz przed II wojną światową odbył się w Osinach pow. Świecie. Komendantem był wtedy dh Marian Rozwadowski HO.
OKRES OKUPACJI 1939-45.
W dniach wrześniowych 1939 r. harcerze „Dziesiątki” pełnili służbę jako gońcy i telefoniści obrony przeciwlotniczej dzielnicy Wilda. Część wyruszyła z rodzicami na wschód. Spowodowało to rozproszenie drużyny, zdołano jednak zabezpieczyć sztandary, kronikę i dokumenty drużyny. Starsi harcerze zostali zmobilizowani i wyruszyli na front. Zaginął założyciel drużyny dh Antoni Wysocki prawdopodobnie przy próbie przejścia pod koniec 1939 r. na teren Rumunii. W więzieniach i obozach niemieckich złożyli swe młode życie za sprawę Ojczyzny druhowie: Jan Kerber, Wacław Kuźniewski, Józef Nelka, Franciszek Wrzesiński i Stefan Wrzesiński.
DZIAŁALNOŚĆ W LATACH 1945-49
1945 Po oswobodzeniu Poznania już 14 marca 1945 roku dh phm Karol Kalkowski organizuje pierwszą odprawę wildeckiej kadry harcerskiej. Napływ młodzieży do szeregów harcerskich jest tak duży, że powstają od razu dwie drużyny 10-A i 10 B. W maju ponownie obejmuje szczep dh Marian Rozwadowski. Przez trudne lata okupacji został przechowany sztandar drużyny z 1930 roku (przez druhów Henryka i Czesława Szajów). Drugi Sztandar z 1914 r. na skutek nieprawidłowego zabezpieczenia uległ zniszczeniu (przechowywał go dh Wł. Rzepczyński na działce). Kronikę i album drużyny przechował dh Marian Rozwadowski. Ocalała jednak rzecz najważniejsza – wiara w konieczność odbudowy 10 PDH im.Leszka Białego. W czerwcu 10-ty Szczep liczył już 1 drużynę skautów, 2 drużyny harcerzy i 3 drużyny zuchów (ok. 150 osób). W sierpniu drużyny biorą udział w obozie, w ramach akcji żniwnej na ziemiach odzyskanych, wieś Przylep k. Zielonej Góry. Z uwagi na trudności lokalowe w szkołach, szczep uzyskał harcówkę przy ul. Wybickiego 15. Szczep działał wtedy w oparciu o SP 39 .
1947 Szczepy zostają rozwiązane rozkazem Komendanta Chorągwi Poznańskiej. Szczep liczył wtedy 4drużyny harcerskie i 2 zuchowe. Drużyny otrzymują numery. 10 , 89, 90 , 91.
1948 “Dziesiątka” obchodzi jubileusz 35-ecia działalności i otrzymuje nowy sztandar.
1949 Odbył się ostatni obóz w Nowym Dworku k. Międzyrzecza, po którym samodzielna działalność ZHP została zawieszona. Drużynę prowadził wtedy dh Kazimierz Dyderski HR
W latach 1950 – 56 działa tylko Organizacja Harcerska Związku Młodzieży Polskiej, wyłącznie w oparciu o szkoły podstawowe, prowadzona przez etatowych pracowników – nauczycieli, bez udziału instruktorów społecznych. Organizacja ta jest wzorowana na Sowieckiej Organizacji Pionierskiej.
OKRES PO 1956 ROKU
1956 Zmiany polityczne, które nastąpiły w 1956 r. spowodowały w grudniu Zjazd Działaczy Harcerskich w Łodzi, gdzie podjęto uchwalę o wznowieniu działalności ZHP . Szerokim echem odbił się apel Zjazdu Łódzkiego o podjęcie pracy w ZHP przez byłych instruktorów . Efektem tego było wznowienie działalności harcerskiej na Wildzie z końcem 1956 r. Znowu organizacją Hufca Wildeckiego zajął się dh Karol Kalkowski. Pierwszy okres był bardzo trudny, gdyż z materialnego dorobku nic nie zostało .
1957 Początkowo 10 PDH zaczęła pracować jako drużyna kadrowa hufca bez oparcia o żadną szkolę. Pierwszym jej drużynowym został dh Sylwester Adamiak HO. Później po wybudowaniu nowej SP 67 przy ul. Pamiątkowej 28, 10 PDH została tam ulokowana.
1959 10 PDH zostaje przeniesiona do SP 25, drużynowym zostaje dh Bogdan Bekasiak.
1960 Drużyna zostaje przeniesiona do SP 67. Drużynowym zostaje dh Kazimierz Ryfa. 31 maja drużynowy ginie w wypadku drogowym. Przez pewien czas drużyna działa bez drużynowego.
1970 Po kolejnej reorganizacji drużyn “Dziesiątka” wróciła na dawne miejsce przy ul. Prądzyńskiego 53 do ówczesnej SP 28.
1974 Po połączeniu szkół 28 i 25, 10 PDH znów znalazła się w SP 25. Działa tam w ramach III Szczepu im. Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku.
1976 Po okresie słabej pracy drużynowym zostaje nauczyciel ze SP 25 dh Remigiusz Warzecha.
1977 Drużynowym zostaje dh Paweł Wieczorek. Drużyna bierze udział w obozach w Kaplinie.
1978 “Dziesiątka” odnosi sukcesy na złazach hufca. Latem bierze udział w obozie zorganizowanym wspólnie ze szczepem XIV w Gwdzie Wielkiej k. Szczecinka.
1979 Po obozie szczepu w Kaplinie harcerze z 10 PDH biorą udział w I Zlocie szkół i drużyn noszących imię Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku, gdzie uczestniczą w uroczystości odsłonięcia pomnika pocztowców.
1981 Po krótkim okresie słabszej pracy drużyny, następuje poprawa aktywności. Odbywa się pierwszy od wielu lat samodzielny obóz drużyny w Polanowie k. Powidza. W dniach 17-19.09.81. zastęp „Lisów” z 10 PDH reprezentuje harcerstwo wildeckie na Jubileuszowym Zlocie Harcerstwa w Krakowie. W grudniu drużyna włącza się do pracy w Pogotowiu Zimowym.
1982 Odbywa się obóz szczepu w Kaplinie.
1983 „Dziesiątka” obchodzi Jubileusz 70-1ecia drużyny i harcerstwa na Wildzie. Harcerze biorą udział w spotkaniu pokoleń. Drużyna otrzymuje tytuł „Drużyny Kasprowiczowskiej”. Latem w ramach wyróżnienia 10 PDH jedzie na obóz do Czechosłowacji (Lubna k. Gotwaldowa).
1984 Udział w obozie szczepu w Lubiniu na Wyspie Wolin. We wrześniu następuje zmiana drużynowego. Rezygnuje z tej funkcji
dh phm. Paweł Wieczorek, a obejmuje ją pwd Ireneusz Majewicz.
1985 Udział w obozie w Kaplinie. Po wakacjach kolejna zmiana drużynowego. Zostaje nim pwd Artur Gajewy.
1986 Latem „Dziesiątka” bierze udział w obozie szczepu nad jez. Garbaś k. Olecka na Mazurach. Jesienią dh Artur Gajewy zostaje powołany do wojska i drużyna działa bez drużynowego.
1988 Po roku zastoju w pracy drużyny, na krótko drużynowym zostaje dh Marek Frankowski. 1 lutego 10 PDH obchodzi jubileusz 75-1ecia. 11.06. na zlocie hufca z okazji 75-1ecia harcerstwa na Wildzie, drużynowym zostaje mianowany pwd Andrzej Dyderski. Latem drużyna bierze udział w obozie szczepu w Czarnocinie nad Zalewem Szczecińskim.
1989 Drużyna sprzedaje kalendarze, z których dochód przeznacza na pomoc ofiarom trzęsienia ziemi w Armenii. W czasie ferii zimowych harcerze biorą udział w zimowisku w Czarnocinie. Latem udział w obozie szczepu w Rekowie na Kaszubach.
1990 Podczas biwaku w Biskupinie drużyna zostaje przyjęta przez odkrywcę Biskupina p. Walentego Szwajcera. Odwiedza także miejsce śmierci Leszka Białego i jego pomnik w Marcinkowie Górnym. W czerwcu „10” wygrywa zlot hufca. Latem udział w obozie szczepu w Kaplinie.
1991 W lutym szczep otrzymuje na harcówkę lokal przy ul. Kosińskiego 9, dzierżawiony od miasta, na którego utrzymanie zostaje wprowadzona dodatkowa składka. Podczas obchodów 35 rocznicy Poznańskiego Czerwca harcerze z 10 PDH wystawiają warty honorowe przy tablicach przy HCP i ZNTK. Latem udział w obozie szczepu w Foluszu na Kujawach. We wrześniu podczas Rajdu Piastowskiego Chorągwi harcerze biorą udział w prezentacji sztandarów historycznych. W październiku na łamach ogólnopolskiego dwutygodnika „Czuwaj” 10 PDH zostaje wymieniona jako jedna z najlepszych w Chorągwi Poznańskiej.
1992 W kwietniu harcerze z 10 PDH uczestniczą w uroczystościach związanych z odnalezieniem mogiły gdańskich pocztowców, podczas których następuje pośmiertna dekoracja obrońców poczty krzyżami Virtuti Militari. W maju drużyna zajmuje I miejsce na zlocie hufca w Kaplinie. 31 maja delegacja drużyny bierze udział w mszy prymicyjnej ks. Ireneusza Majewicza – drużynowego 10 PDH w latach 1984-85. W dniach 3 i 4 lipca harcerze z „Dziesiątki” uczestniczą w uroczystościach sprowadzenia prochów Ignacego Paderewskiego. Pełnią wartę honorową przy trumnie, a także z pocztami sztandarowymi odprowadzają trumnę do katedry. Latem udział w obozie w Kaplinie. W sierpniu drużyna reprezentuje hufiec na zlocie 80-1ecia harcerstwa wielkopolskiego na Malcie. Podczas zlotu wygrywa główną imprezę zlotu – bieg po Poznaniu. Drużynowy phm Andrzej Dyderski jest delegatem na odbywający się równolegle zjazd Chorągwi Poznańskiej, Kaliskiej, Leszczyńskiej i Konińskiej, podczas którego następuje połączenie w jedną Chorągiew Wielkopolską. W grudniu drużyna jest wizytowana przez przedstawicieli Światowej Organizacji Skautowej, w ramach wizytacji ZHP i ZHR. W miesiącach listopadzie i grudniu drużyna włącza się w akcję „Braterskie serca”, której celem jest pomoc uchodźcom z objętej wojną byłej Jugosławii.
1993 W styczniu i w lutym drużyna włącza się w akcją „Na pomoc bieszczadzkim dzieciom”. Harcówka przy ul. Kosińskiego jest jednym z punktów zbiórki żywności, odzieży, środków czystości itp. Ofiarność mieszkańców Wildy przechodzi nasze oczekiwania i harcówka prędko zapełnia się dobrej jakości odzieżą i innymi sprzętami. 19 lutego drużyna obchodzi swoje 80-1ecie uroczystą wieczornicą, na którą przybywa wielu byłych i obecnych instruktorów hufca i chorągwi. W maju drużyna zajmuje I miejsce na chorągwianym „Rajdzie na szlaku” do Sierakowa. Latem udział w obozie szczepu w Rekowie. W listopadzie drużyna otrzymuje nowy proporzec.
1994 W dniach 19 i 20 lutego drużyna wystawia poczet sztandarowy na uroczystości związane z 50 rocznicą śmierci hm Floriana Marciniaka. W maju 10 PDH wspólnie z KI „Zorza” organizuje zlot hufca w Kaplinie. Latem udział w obozie szczepu w Kaplinie.
1995 Udział w zlocie hufca we Wronczynie. Latem kolejny obóz szczepu w Kaplinie.
1996 Drużyna włącza się do zadania programowego „Pod znakiem lilii i koniczyny” związanego z przyjęciem ZHP do WOSM i WAGGGS. Latem udział w obozie szczepu w Wisełce na Wyspie Wolin. 15.10. funkcję drużynowego obejmuje phm Oktawiusz Kotecki.
1997 Delegacja drużyny bierze udział w Zlocie z okazji 80-lecia harcerstwa w Janowcu Wielkopolskim, gdzie najstarsza drużyna nosi również imię Leszka Białego. Harcerze z „Dziesiątki” włączają się do „Białej Służby” w Poznaniu. Starsi pełnią służbę porządkową, a młodsi pomocniczą. Latem udział w obozie szczepu w Kaplinie.
1998 1 lutego drużyna organizuje kominek z okazji 85-lecia harcerstwa na Wildzie, na którym spotyka się z wieloma seniorami harcerstwa. W czerwcu harcerze biorą udział w służbie na Lednicy. Latem udział w obozie szczepu w Podgajach.
1999 Udział w obozie w Kaplinie.
2000 Funkcję drużynowego obejmuje ćw. Sebastian Gmerek. Latem udział w obozie w Rekowie.
2001-2005 Drużyna działa, jeździ na obozy i biwaki, (m.in.1. miejsce na festiwalu piosenki)
2006 Drużyna przeżywa ciężki okres związany z brakiem kadry, gdyż pwd. Sebastian Gmerek wyjeżdża za granicę. Udział w obozie szczepu w Kaplinie jako część innej drużyny(26PDHm), lecz Dziesiątacy walczą o swą odrębność drużynową.
2007 Funkcję drużynowego obejmuje wyw. Michał Dworczyński, a po nim wyw. Marcin Dyderski. Drużyna powoli odbudowuje się – bierze udział w 2 biwakach, zlocie Hufca i obozie w Kaplinie.
2008 95 lecie istnienia 10 PDH. Drużyna zajmuje 3 miejsce na zlocie Hufca, obóz letni w Ustroniu w ramach zgrupowania III i V SzDHiZ.
2009 Obóz w Kaplinie i inne mniejsze wyjazdy/biwaki.
2010 Obóz w Kaplinie, na którym dh pwd. Mateusz Dorna zostaje przybocznym, a rok później…
2011 … ten sam Mateusz Dorna, zostaje drużynowym 10PDH, a były drużynowy pwd. Marcin Dyderski zostaje przybocznym. Oprócz tego, byliśmy na obozie w Zalesiu i zaliczyliśmy kilka innych biwaków.
2012 Drużynę przejmuje ćw. Bartosz Machura, a przybocznym zostaje brat byłego drużynowego i przybocznego – odkr. Michał Dyderski
Opracowanie: Okres do roku 2000: hm Andrzej Dyderski – drużynowy 10 PDH 11.06.88 – 15.10 .96
od roku 2000 pwd. Marcin Dyderski – szeregowy 10PDH od 09.03, drużynowy od 01.04.07
